Met de ladder op de fiets

Het oudste Hendrixen-verhaal dat ik vond, ruikt naar terpentijn. Volgens de overlevering fietste Gerhard fluitend door Gendringen, met zijn ladder onder de arm. Probeer dat vandaag maar eens.

Zijn zoon Gert nam het bedrijf over. En Gert gaf de liefde voor het vak door aan zijn twee zonen: Fons en Theo.

Fons en Petra in Gendringen

Fons nam op zijn negentiende het stokje over van zijn vader. Samen met zijn vrouw Petra, die de winkel runde, zette hij de zaak in Gendringen voort. Onder hen groeide Hendrixen uit tot een gevestigde naam in de regio.

Na een periode van steeds grotere projecten koos Fons ervoor om weer klein te worden. Minder volume, meer vakmanschap.

Ruim honderd jaar na Gerhard staat Hendrixen in Gendringen nog steeds op de bus.

Theo en Willy in DinXperlo

Theo, de andere zoon van Gert, koos een eigen route. Waarom wachten op de zaak van je vader als je er ook zelf een kunt beginnen? Samen met zijn vrouw Willy zette hij in Dinxperlo een eigen schildersbedrijf neer. En dat liep.

Dinxperlo. Inderdaad, ook met een X. Een dorp dat zo vergroeid is met het Duitse Suderwick dat de grens dwars door de straten loopt. Wie daar een ladder tegen de gevel zet, moet soms even kijken in welk land hij staat te schilderen.

In de bedrijvengidsen staat het nog: V.O.F. Schildersbedrijf Hendrixen, Dinxperlo. Een vennootschap onder firma, dus een zaak van twee. Dat past.

Twee broers. Twee vrouwen. Twee zaken. Eén naam.

Zo had de Achterhoek ineens twee schildersbedrijven Hendrixen, op een kwartiertje rijden van elkaar. Fons en Petra in Gendringen, Theo en Willy in Dinxperlo. Je zou bijna denken dat ondernemen in de familie zit.

Heeft Theo ooit jouw kozijnen geschilderd? Heb je nog een foto van de bus, een rekening of een advertentie van Schildersbedrijf Hendrixen uit Dinxperlo? Stuur het op, dan komt het hier.